Caroline: Marmaris - 21 & 22 oktober '04
Ik ben druk bezig om voor m'n werk een vlucht te boeken naar Izmir. Het is echt nodig om bij de productie daar de salesman samples goed te keuren en mee naar NL te nemen. Het mooiste zou zijn als ik deze trip kan combineren met een bezoek aan Jac en Bas! Aangezien ik 5 dagen anders in Izmir zou zitten en dat is toch wel een beetje lang als je daar niet voor 5 dagen hoeft te werken. Ik bel Jac op om te vragen of het überhaupt gaat lukken met hun plannen. Ze liggen in Marmaris en de ouders van Bas zijn er nu. Als ik kom blijven ze daar nog even liggen, ik ga gelijk aan de slag om te kijken wat voor een vluchten er zijn. En beet! Vertrek: vanavond om 23u05 al vanaf Schiphol.
Nog snel even naar de zaak om de laatste dingen te regelen. Tibeau brengen we naar opa en oma Boks. Een beetje vermoeiend voor die kleine om mama zo laat nog weg te brengen. Voor mij ook wel raar, dit is de eerste keer dat ik zo lang weg ben zonder hem.
Jeroen brengt me naar Schiphol. Ik moet me nog haasten om op tijd mijn ticket op te halen, nog snel even een drankje en dan ga ik naar de gate.
Gate G5 staat er op mijn ticket. Als ik bij die gate aankom is er nog niemand. Lekker rustig denk ik. Maar het blijft wel een beetje lang rustig……Uiteindelijk blijkt het de verkeerde gate te zijn.
Gelukkig is er een oplettende turkse jongen met zijn moeder, die in de gaten heeft dat we naar G2 moeten en ook zo vriendelijk is om mij dat even te vertellen.
Dat gaat al lekker, wel al ingecheckt zijn en dan nog bijna je vliegtuig missen, of zou het een familie trek zijn?
We lopen met z'n drieen naar de goede gate. Ik geef een waarderende lach naar zijn moeder en ga bij de gate gewoon ergens zitten, Gaat die moeder echt direct naast me zitten terwijl er nog genoeg stoelen vrij zijn, heel raar, zo van nu kennen we elkaar en reizen we samen.
Ik heb geen zin om te kletsen, volgens mij spreekt ze ook geen nederlands en ga wat lezen.
De vlucht verloopt prima. Ik heb even kunnen slapen.
Ik moet overstappen in Ankara. Als ik het vliegtuig uit loop de trap af wil ik de bus in stappen die klaar staat om iedereen weg te brengen. Het is best koud buiten en het waait redelijk hard. Beneden aan de trap staan een paar mannen iedereen op te wachten. Ze hebben een lange donkere jas aan die wappert in de wind
Ziet er best interessant uit, zoals in een film.
Ben dus ook erg verbaasd als een van de mannen mijn naam noemt! "Caroline Mulders!" Yes? That's me. "You wait here…" Ik zeg "Sorry?" "you wait here!" Oke.
Ik voel me tegelijk toch wel een beetje belangrijk. De rest stapt allemaal de bus in.
Ik en nog een ander passagier moeten met de man in de lange jas mee.
Die brengt ons naar een andere gate vlakbij, vandaar dat we niet in die bus hoefde.
De andere passagier, een iets oudere grijze turkse man, zegt heel spontaan hoi en ik zeg gedag terug. Niet te spontaan want ik heb geen zin om te kletsen.
Bij de gate aangekomen zie ik dat deze echt bomvol zit. Shit ik baal want ik had eigenlijk nog even willen slapen. Ik moet hier 4 uur wachten en een beetje slaap was wel welkom geweest.
Ik kan nog net ergens een stoel vinden en aan mijn verhaal van de vakantie beginnen.
Die heb ik nog steeds niet af en ik heb wat te doen. 4 Uur naar de persoon tegenover je kijken is nou niet echt mijn favoriete bezigheid.
Na ongeveer een uur ga ik toch even een pit-stop maken. Er is net een vliegtuig vertrokken, dus genoeg stoelen vrij als ik terugkom.
Als ik bij de toiletten aankom baal ik. Het zijn van die vieze sta-plees en die zijn dus echt ook altijd vies. Nog viezer is dat ik van de dame naast mij ongelooflijke vieze pruttel geluiden ten gehore krijg. Ik ga echt bijna spontaan over mijn nek en weet niet hoe snel ik hier weg moet zijn.
Als ik mijn handen ga wassen kom ik oog in oog met mevrouw pruttel, nou eerder mevrouwtje pruttel. Ze is denk ik 1 meter 50 lang en tonnetje rond. Ze is helemaal in het zwart en haar kraan doet het niet. Met haar tandeloze glimlach komt ze met uitgestrekte pruttelhandjes naar die van mij, nu wil ik echt snel weg hier!!!!
Mijn stoel is nog vrij en ik ga weer zitten. Er is nog maar 1 uur voorbij shit wat duurt het lang…..!!
Nu komt meneer passagier naast me zitten en hij wil duidelijk een gesprek aanknopen.
Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te kletsen, maar eigenlijk vind ik dat ik als echte wereldreizigster me wel wat meer kan openstellen. Dus ik vraag waar hij woont.
Hij woont in Utrecht en gaat naar Izmir. Zijn vader is overleden. Ik vertel dat ik in Baarn woon, dat ik voor mijn werk naar Izmir ga en dat ik in de textiel zit.
Als ik ook nog vertel dat ik naar mijn zus in Marmaris ga, snapt ie het niet meer helemaal.
Om ook enige interesse terug te tonen vraag ik wat hij doet. "Ik ehh oetkeuring" ik versta het niet helemaal dus hij weer, "Ik ehh Sociaal Dienst" en dan "jij vriend"? Lekker typisch weer. Ik heb het helemaal gehad. Dat openstellen hoeft voor mij niet zo en ik begin weer te schrijven.
"jij notere"? Ja goed gezien. Gelukkig gaat hij snel weg.
5 minuten later komt meneer Wiebel naast me zitten, die ook wilt kletsen.
Ik stel me niet open….Hij vraagt wat in het duits!!!! He dat is een goeie.
"Ich spreche keine deutsch". "You speak English? "a little bit". Hij zit zo te wiebelen met zijn benen dat de hele rij stoelen trilt. Ik schrijf overdreven verder. Het werkt en hij is snel weer weg.
Nu zit er een Turks echtpaar naast me dat is beter.
Echt alle vrouwen die hier zitten zijn echt van die stereotype turkse vrouwen.
Allemaal klein en gezet, zoniet dik en met een rok en hoofddoek. Ze zitten allemaal met de handen inelkaar gevouwen boven op hun dikke buik. Ik ben blij dat ik een hollandse meid ben….
Het is 04.45. Oh wat moet ik nog lang wachten….ik wil slapen…
Ik pak een lekkere krentebol die ik nog snel op schiphol heb gekocht, de mm's heb ik laten liggen. Het is mooi weer bij Jac en Bas en ze zitten nog iedere dag in bikini.
Mijn vlucht gaat om 10 voor acht. Vliegtuigen komen en gaan, het type mensen die nu langzaam aan binnen komen wandelen zijn wat meer westerse typen. Mijn vlucht is nog steeds niet verschenen op de borden, het is nu kwart voor acht en ik ga toch maar even checken of dit klopt.
Blijkt dat iedereen al met de bus naar het vliegtuig is gebracht! Gaat weer gestroomlijnd.
De grond stewardess belt even en er rijd een auto voor die me naar mijn vliegtuig brengt. Voel me weer een beetje belangrijk.
Als ik het vliegtuig instap zie ik alleen maar mannen en vrouwen in witte kledij en witte hoofddoeken. Het lijken wel witte engelen. Raar gezicht en gevoel, een vliegtuig instappen met witte engelen!!!Ik heb nog een uurtje kunnen slapen en toen waren we er alweer.
Ik wacht netjes totdat iedereen het vliegtuig uit is en loop weer de trap af. Word er weer gevraagd "Caroline Mulders"? Yes that's me! Ik mag bij de chauffeur voorin zitten, en weer voel ik me even belangrijk!!!
Orhan onze zweet agent staat me al op te wachten. De vorige keer had ie zo'n ontzettende stink zweet geur bij zich, dat ik bijna over mijn nek ging in de auto.
Gelukkig ruik ik nog niks. We gaan naar een aantal fabrikanten de samples bekijken en op zoek naar nieuwe kwaliteiten.
Er zitten goede modellen bij en ik hoop dat als ik hier over 3 dagen terug kom ik gelijk wat salesmansamples mee kan nemen.
Orhan regelt een busticket voor me. Dat is hier trouwens echt goed geregeld. Het is een bus rit van 4 en een half uur. En het is slechts 14 euro voor een retourtje!!!
Je kan ook nog aangeven waar je wilt zitten in de bus, dat word dus een windowseat. Ik wil echt even slapen. Heb nauwelijks geslapen afgelopen nacht.
Als ik dus wil gaan zitten, zit er natuurlijk!! Iemand op mijn plaats. Zul je altijd zien. Ik snap er niets van want het stoel nr staat op mijn ticket. Blijkt zij ook hetzelfde stoelnr te hebben.
De bus-steward wijst naar de plaats ernaast, maar daar heb ik geen zin in, ik zie mijn slaapritje alweer aan mijn neus voorbij gaan en hou voet bij stuk.
IK WIL MIJN WINDOW SEAT!!! Gelukkig blijkt zij in de verkeerde bus te zitten.
We vertrekken mooi op tijd. Nog maar een paar uurtjes en ik zit lekker te relaxen op de boot bij mijn zusje.
Een busrit in Turkije is echt goed verzorgd en het is spotgoedkoop.
Er is een chauffeur, iemand voor de bagage en een bus-steward. 3 man personeel in 1 bus. Gedurende de rit krijg je ook nog koffie of thee. Je kan de hele rit om water vragen.
Echt super. Ik snap niet hoe ze het doen voor dat geld.
22.15 de bus komt aan in Marmaris, er staat een kleinere bus klaar die ons naar het centrum rijd. Ik bel Jac en Bas nog niet op dat ik ben gearriveerd. Ik vind het leuker als ik ineenkeer aankom lopen bij de boot.
Ik word helemaal aan het einde van de boulevard afgezet. Gelukkig ben ik hier al een keer eerder geweest en weet ik hoe ik moet lopen.
Bepakt en bezakt loop ik daar echt alsof ik de weg op mijn duimpje ken. Jac en Bas liggen op precies dezelfde plek als de vorige keer.
Met een dikke vette glimlach op mijn gezicht nader ik de windbreker, ik heb er echt zin in en vind het super leuk om mijn zusje weer te zien.
Jac en Jannie zijn lekker met z'n tweetjes aan het borrelen, de mannen zijn al naar bed.
Ik sluit me aan bij de borrelende vrouwen en al snel lijkt het alsof ik nooit ben weg geweest.
Ik mag in de kast slapen. Het is eigenlijk een slaapkamertje met een stapelbed, maar Jac en Bas gebruiken het als voorraad hok. Ik slaap al voordat ik mijn kussen aanraak.
En ik heb heerlijk geslapen. Het is wel vreemd wakker worden dat je geen melkflesje of vieze poepluiers hoeft te doen.
En geen Tibeautje die als hij eenmaal 's ochtends bij ons in bed ligt, met zijn handjes je hele gezicht onderzoekt. Of tewel, meer je ogen uitprikt, je aan je haren trekt en je kin onderkwijlt terwijl hij zijn tanden erin zet.
Vervolgens gaat ie met veel poeha tegen het hoofdeinde staan springen omdat hij iets wat wij niet zien heel erg leuk vind en ondertussen zijn hele broek vol staat te schijten boven onze hoofden. En wat mis ik hem….
Maar het zonnetje schijnt. En ik neem een heerlijke douche, die ik wel kon gebruiken ondertussen. Volgens mij begon ik een beetje op Orhan te lijken. Jannie is al een lekker ontbijtje aan het klaar maken, turks brood met knoflook kipfilet. Ojee weer die knoflook.
Verder staat vandag shoppen, shoppen en nog eens shoppen op de planning…
Ik ga samen met kooplustige Sjakie en mijn nog goed gevulde portemonnee, Bas blijft op de boot, die is niet zo van de shop en Jan en Jannie gaan ook samen.
De allereerste winkel die we binnenlopen, is ook de allereerste winkel die we tegenkomen. Het is een schoenenzaak en de gymschoenen in alle kleuren van de regenboog en maten liggen te lonken naar ons.
Ik zie een paar hele leuke oranje [echte natuurlijk…] puma's en ik wil ze eigenlijk wel heel graag hebben, nu…meteen….Aangezien mijn busticket zo ontzettend duur was, dacht ik heb nog wel wat over en zodoende is Jac nu ook de trotse bezitster van een paar knalgroene supersonische puma's.
De verkoper zegt dat ze 45 euro per stuk kosten. No Way!! Als je dan wegloopt gaat de prijs al gelijk naar beneden. Na wat heen en weer krijgen we ze voor 25 euro per stuk. We zijn trots op onze handelsgeest en voldaan lopen we de winkel uit.
Dat hebben we goed gedaan.
We lopen de hoek om en we lopen recht op een winkel af waar precies dezelfde gympies liggen, Alleen hier staat "each pair for 14 euro"!!!
Met grote ogen halen we onze schoenen uit de tas om ze te vergelijken, er zal toch wel iets anders zijn. Ze zijn nagenoeg hetzelfde en we voelen ons genaaid. We leggen het uit aan de verkoper daar, maar hij zegt dat de prijs prima was, hij heeft een aanbieding omdat ie van zijn schoenen af wilt. Hij wil volgend jaar wat anders gaan verkopen. Enigszins gerustgesteld lopen we verder en een paar winkels verder zijn we onze strop alweer vergeten.
We gaan op zoek naar een tas.
Jac wil nl een wat nettere tas en die hebben ze hier in overvloed. Gucci, Prada, Louis Vutton, noem maar op, alle grote merken liggen hier.
Jac vind er eentje, een hele leuke. De klep heeft het bekende Louis Vutton printje en de body is van bont. Eigenlijk vind ik hemzelf ook wel heel erg leuk.
Jac is al druk bezig met te onderhandelen. De kreupele verkoper vraagt iets van 45 euro. Je voelt je wel een beetje slecht als je bij zo iemand aan het afdingen bent, maar 45 euro is echt te veel.
Ik zie ook nog hele leuke Louis Vutton portemonneetjes liggen bijpassend bij de tas en het hebberige komt weer in me boven.
We besluten dat we alles willen hebben voor 60 euro. We zijn net twee kleine keuters die een toetje voorgeschoteld krijgen. In het begin moest ik heel erg wennen aan dat onderhandelen, maar zo langzamerhand worden we echte professionals.
We komen uit op 70 euro voor alles. En weer lopen we voldaan de winkel uit.
We mijden de rest van de dag andere tassen zaken, want de gymschoenaffaire zit toch nog vers in het geheugen.
We hebben onze zinnen gezet op een spijkerbroek. De vorige keer dat ik hier was had ik een hele leuke Dolce en Gabana broek gezien, We vinden het shopje. We nemen ons voor dat de broek niet meer dan 25 euro mag kosten.
Jac vraagt een Diesel-broek aan de verkoper. Hij pakt hem en als ie hem aan Jac geeft, petst ie gelijk op haar billen. Jac lacht een beetje en gaat de broek passen.
Hij vraagt ook aan mij of ik iets wil passen en zit ook aan mijn billen. Erg irritant en ik zeg er wat van.
Ik pas een Dolce&Gabana broek, kwaliteit is niet echt om over naar huis te schrijven, maar ik vind hem wel grappig, huppekee nog een leuk t-shirtje er bij.
Jac heeft ondertussen twee broeken gevonden en nu onderhandelen.
Hij vraagt 129 euro… yeah right. Weglopen werkt, prijs is nu 105 euro.
Nog steeds te veel, wij zeggen 60 euro.. Hij begin te lullen over de kwaliteit en kostrpijs enz. "You know, this is very good quality" Uiteindelijk komen we uit op 85 euro. Alles bij elkaar. Jac d'r broeken worden ook nog speciaal op maat ingekort.
We beginnen een beetje te kletsen met de verkoper, hij heet Zsa Zsa.
Hij vraagt of we naar de disco gaan. Hij denkt dat we 24 zijn, ik corrigeer hem dat we toch echt 23 zijn. Jeeh right!!!! Natuurlijk gaan we naar de disco en lchend lopen we weer de winkel uit. Eerst weer even overleg, wat hebben we nog echt nodig!!! Een blik in de portemonnee zegt ons dat we toch echt even moeten gaan pinnen. Ik moet nog al mijn kadootjes kopen….Ondertussen worden we natuurlijk overal aangesproken, wij komen tot de conclusie dat dat toch echt zo is omdat ze ons zo leuk vinden!!
We lopen langs de boulevard, het is niet zo heel erg druk, de kade ligt wel helemaal vol met boten. Ik vertel Jac net over mijn openstellen. Als we voorbij de tapijtenzaak lopen staan daar drie mannen buiten thee te drinken. Ze zien ons natuurlijk al aankomen lopen en gaan al zo staan dat je er niet echt omheen kan.
Jac moet lachen, ze heeft natuurlijk een grapje in haar hoofd en ja hoor, ze loopt heel spontaan op een van die mannen af alsof het een hele goede vriend is van haar en schud heel wild de hand van die man. Heee how are you, Yes pls, my friend!!…
Ik kom niet meer bij , die verbrouwereerde mannen ook trouwens, maar we stellen ons niet open om wat mee te drinken en lopen gelijk door.
Zo dat was een koekje van eigen deeg.
Bij de Windbreker aangekomen heeft Bas ondertussen internetverbinding gekregen met de laptop, dus dat is wel handig, nog even een lekkere duik in het zwembad.
en 's avonds weer terug het dorp in.
Jac en Bas nemen ons allemaal mee uit eten bij een heel lekker typisch turks restaurant.
Dat was erg gezellig!!!!! Vooral Jan kan zo heerlijk kletsen; die kletst je de oren van het hoofd....!
Rond en voldaan lopen we nog maar een keer langs de shopjes, als je daar bent krijg je er ook geen genoeg van op de een of andere manier.
Bas ziet een handig doosje met cd hoesjes, makkelijk voor op de boot.
Jac en ik zien een hele leuke speelgoedauto voor Tibeau net afstandbediening, Tibeau is nl heel erg snel en slim en begrijpt dat zeker.
Bas kijkt ook even mee wat het precies is, 10 sec, draait zich weer terug en zijn 20 miljoen lire is foetsie…..De eigenaar zegt dat ie het niet heeft, Bas word echt pissig, hij weet zeker dat ie het daar heeft neer gelegd en iuteindelijk lopen we met lege handen de deur uit en 20 miljoen lichter.
Terug bij de Windbreker nog even nakletsen met een drankie erbij, wat een leventje is dit toch!
Jac en ik gaan s'ochtends alvast naar het zwembad, we moeten natuurlijk even aan de nodige conditie werken. De rest komt wat later en vandaag is het lekker genieten van de zon en het water, lekker niks doen, of……ja toch nog even shoppen…..
Ik moet nl nog al die leuke kadootjes kopen.
Afdingen is eigenlijk best wel grappig, je hebt een leuker contact met de verkoper, het is echt een spelletje en je leert gelijk een beetje te onderhandelen, vroeger vond ik dit echt verschrikkelijk, maar nu is het eigenlijk best wel leuk.
Bas verteld tegen iedereen dat Jac zijn vrouw is en ik zijn vriendin. Nou dan moet je ze zien kijken…really!!…Meestal gaan ze dan wat kamelen bieden voor mij, Jac is dan toch echt degene met de ring.
Bas gaat vanavond voor ons koken, knoflook met wat eten erbij. Jac en ik hoeven niks te doen lekker relaxed, en peren hem gelijk naar de buren. Wat alcoholisch vocht erbij, kan niet missen en ik zit prima, heerlijk toch zo'n werkvakantie, dit is echt extra en dus dubbelop genieten.
Na het eten komen de buren naar de windbreker en vervolgens word de hele drankvoorraad geplunderd. 1 fles bacardi , 1 fles metaxa, 1 fles whisky en nog wat wijntjes, met 7 man best knap.
's Ochtends hoort Bas de baby van de buren heel hard huilen en de hond is aan het blaffen. Hij gaat toch maar even kijken en ziet David op de grond liggen, hij is uitgegleden en daarbij hard gevallen en vergaat van de pijn.
Hij denkt dat ie 1 of meerdere ribben heeft gebroken, snel komt de medicijndoos eraan te pas en ijs, heel veel ijs.
Zul je altijd zien dat natuurlijk zijn vriendin in het dorp boodschappen is doen.
En die weet dus nog van niks. Ik mocht natuurlijk als ervaren moeder de poepluier van hun kroost verschonen. Of ik daar nu blij mee was is een tweede!!!
Gelukkig was was de buurman dokter en die heeft er even naar gekeken en wat voorgeschreven.
Jac en ik konden verder niet meer zo heel veel doen en zijn naar het zwembad gegaan een uurtje later kwam de rest ook.
Het was harstikke rustig in het zwembad; alleen Jac, Bas, Jannie, ik en nog een klein meisje waren in het water. Gaat dat meisje de hele tijd precies waar wij de hele tijd zwemmen haar zwembril in het water gooien en opduiken. Best wel irritant, zeker als je even niet oplet en je krijgt dat ding keihard tegen je hoofd aangeslingerd. Jeetje voed je kind op!!!! Ik ben daar zelf nl zo ontzettend goed in, Tibeau is echt altijd….lief!!
's Avonds zijn we voor de verandering nog maar even gaan shoppen, moest nog steeds een paar kadootjes kopen…en checken hoe laat mijn bus terug ging. Dat is dus echt goed geregeld weer. Vandaag was iedereen wat minder vriendelijk, het is ramadan, dan mogen ze van zonsopgang tot ondergang niet eten. Ze gaan dan ook gelijk heel zielig doen, nou op een gegeven moment werden we zelfs de winkel uitgekeken, het was etenstijd!!! Maar ik ben geslaagd uiteindelijk. Snel terug naar de windbreker, de vrouwen gaan koken vandaag, de knoflooktenen komen weer tevoorschijn en dit keer met turksbrood. Ga ik ook zeker een keer proberen thuis. Verder nog wat meer eetbaar spul erbij en zoals meestal daar weer veel te veel gegeten.
De mannen gaan lekker vroeg naar bed en de vrouwen hebben het rijk alleen. Dus dit werd een echte vrouwenkletsavond, maar die mannen waren af en toe toch stiekem aan het meeluisteren, wat ons niet in dank werd afgenomen….o jee…
Weer veel te laat in bed, morgen moet ik weer vroeg op en an die Arbeit in Izmir.
De volgende ochtend heeft iedereen me uitgezwaaid bij de bus, Jac duwde nog snel een paar heerlijke broodjes in mijn hand voor onderweg, wat zorgt ze toch goed voor iedereen! En daar ga ik weer, het was echt een heerlijk en superleuk weekend.
Moet ik echt vaker doen neem ik me voor, we zullen zien.
Liefs Caroline
21-10-2004, door Caroline
|
